درنگی شتابان
روشنفکری بمثابه ره آوردی ازبرخورد بااروپای برآمده اززایشی دوباره ویاپذیرش ناخواسته ی رویارویی باسیل کسانی که پاازقلمروجغرافیای خودبیرون نهاده تاجهان راازنوکشف کنند وبصورت خویش درآورند،همواره بصورت یک زائده نابیوسیده غرب درنزدماموردارزیابی قرارگرفته وبرغم همه تلاشهای انجام گرفته هنوزچونان عنصربیگانه ای دربین ماست ،روشنفکران نیزباوجودمساعی بسیارنتوانسته انددرجامعه ی نامتوازن ما به توازنی منطقی بین یافته های خودازیکسو وباورهای عمومی ازسوی دیگردست یابند آنان بدنبال تحقق آرمانهایی بودند که هنوزساختارهای کهن موجود تحمل پذیرش آنرانداشت ازاینرونه درحاکمیت ونه درسطوح مختلف جامعه پایگاه مستحکمی بدست نیاورده وبالطبع نه مقبول این افتادند ونه محبوب آن با اینحال روشنفکری اززمان ظهورخود وازدیدگاهی تاریخی کمابیش کارنامه ای مقبول داشته است هرچند عواملی مانع ازموفقیت کامل آن بوده،این عدم موفقیت ناشی ازشکاف موجود بین جریان روشنفکربا جامعه خودوعدم پیوندارگانیک این دو می باشد ازدیگاهی کلی شاید بتوان چهار شکاف اساسی را مانع از دست یابی روشنفکران به این موفقیت برشمرد:
۱)شکاف بین دین ولائیسیسم درعرصه اجتماعی
۲)شکاف بین مدرنیسم وسنت درعرصه فرهنگی
۳)شکاف بین دموکراسی واستبداددرعرصه سیاسی
۴)شکاف بین سرمایه داری وسوسیالیسم درعرصه اقتصادی
ادامه دارد